Ανταρκτική
Το Πέρασμα Πενόλα είναι ένας στενός υδάτινος διάδρομος που χωρίζει το Νησί Μπουθ από την δυτική ακτή της Ανταρκτικής Χερσονήσου, διασχίζοντας μια από τις πιο γραφικές και συμπυκνωμένες περιοχές της Λευκής Ηπείρου. Ονομάστηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Ανταρκτικής Εκστρατείας του 1903-1905 υπό την ηγεσία του Ζαν-Μπατίστ Σαρκό, το πέρασμα προσφέρει στα κρουαζιερόπλοια εξερεύνησης μια προστατευμένη διέλευση μέσα από ένα τοπίο παγόβουνων, παγετώνων και χιονισμένων κορυφών που υψώνονται απευθείας από τον Νότιο Ωκεανό σε μορφές τέτοιας καθαρότητας που μοιάζουν να έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για να μαγεύουν το ανθρώπινο βλέμμα.
Η Ανταρκτική Χερσόνησος, η βορειότερη προέκταση της ηπείρου της Ανταρκτικής που φτάνει σε απόσταση μόλις 1.000 χιλιομέτρων από τη Νότια Αμερική, αποτελεί την πιο προσιτή και βιολογικά πλούσια περιοχή της Ανταρκτικής. Το Στενό Penola βρίσκεται στην καρδιά της δυτικής ακτής αυτής της χερσονήσου, περιτριγυρισμένο από ένα γεωγραφικό τοπίο που μοιάζει με κατάλογο των υπερθετικών της Ανταρκτικής: το Πέρασμα Lemaire στα νότια, που συχνά αποκαλείται «Kodak Gap» για το εκθαμβωτικό φωτογραφικό του δυναμικό, σφίγγει τα πλοία ανάμεσα σε απόκρημνες, παγωμένες πλαγιές που απέχουν μόλις 1.600 μέτρα· το Port Lockroy, η πρώην βρετανική βάση στο κοντινό Νησί Goudier, λειτουργεί ως το νοτιότερο ταχυδρομείο του κόσμου και αποικία πιγκουίνων gentoo· και ο Ουκρανικός Ερευνητικός Σταθμός Vernadsky, προσβάσιμος από το στενό, καλωσορίζει τους επισκέπτες με εκθέματα Ανταρκτικής επιστήμης και ένα μπαρ που σερβίρει σπιτική horilka (ουκρανική βότκα).
Η άγρια ζωή στον διάδρομο του Πένολα Στράιτ είναι πλούσια. Οι φάλαινες με καμπούρα τρέφονται στα νερά πλούσια σε κριλ ανάμεσα στους παγόβουνους, με τη συμπεριφορά τους να δημιουργούν φουσκωτούς κύκλους που είναι ορατοί από το κατάστρωμα του πλοίου. Οι φώκιες λεοπάρδαλη — κομψοί, ισχυροί θηρευτές με ερπετικά χαμόγελα — περιπολούν στα παγόβουνα, κάνοντας περιστασιακά επιθέσεις σε πιγκουίνους που μπαίνουν ή βγαίνουν από το νερό, αποκαλύπτοντας την αμείλικτη αποτελεσματικότητα της τροφικής αλυσίδας. Οι φώκιες Crabeater, παρά το όνομά τους, τρέφονται αποκλειστικά με κριλ και είναι τα πιο πολυάριθμα μεγάλα θηλαστικά στον πλανήτη μετά τον άνθρωπο, ξεκουράζονται σε παγοπλάκες κατά χιλιάδες. Πάνω από αυτά, οι Ανταρκτικοί πετρελοί, οι χιονισμένοι πετρελοί και οι γιγάντιοι πετρελοί — τεράστια θαλασσοπούλια με άνοιγμα φτερών που αγγίζει τα δύο μέτρα — γλιστρούν στους καταβατικούς ανέμους που κατεβαίνουν από τον παγετώνα της ηπείρου.
Η γλασιολογία της περιοχής του Πένολα Στρέιτ αφηγείται μια ιστορία πλανητικής αλλαγής. Οι παγετώνες της δυτικής χερσονήσου της Ανταρκτικής υποχωρούν με ρυθμούς που έχουν επιταχυνθεί δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες — οι πάγοι που έχουν ληφθεί από την περιοχή προσφέρουν μερικά από τα πιο πειστικά στοιχεία για την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, με τις αυξήσεις θερμοκρασίας κατά μήκος της χερσονήσου να υπερβαίνουν τον παγκόσμιο μέσο όρο κατά πέντε φορές. Για τους επιβάτες των εξερευνητικών κρουαζιέρων, αυτό το επιστημονικό πλαίσιο μεταμορφώνει το οπτικό θέαμα των παγετώνων που καταρρέουν και των γλυπτών παγόβουνων σε κάτι βαθύτερο — μια άμεση συνάντηση με τις δυνάμεις που διαμορφώνουν το κλιματικό σύστημα της Γης, ορατές στους γαλάζιο-λευκούς τοίχους πάγου που ραγίζουν, βογκούν και τελικά καταρρέουν στη θάλασσα με έναν ήχο σαν μακρινή πυροβολαρχία.
Το Στενό Πενόλα διασχίζεται από την HX Expeditions στα δρομολόγια εξερεύνησης της Ανταρκτικής Χερσονήσου, συνήθως μεταξύ Νοεμβρίου και Μαρτίου. Ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος προσφέρουν τον ιδανικό συνδυασμό μακρών ωρών ηλιοφάνειας (έως και 20 ώρες φωτός), θερμοκρασιών που κυμαίνονται από 0 έως 5 βαθμούς Κελσίου και έντονης άγριας ζωής, με τα πιγκουινάκια να εκκολάπτονται και τα φάλαινα να τρέφονται με τη μέγιστη ένταση. Όλες οι δραστηριότητες στην Ανταρκτική διέπονται από τις οδηγίες της Διεθνούς Ένωσης Τουριστικών Πρακτόρων Ανταρκτικής (IAATO), διασφαλίζοντας την προστασία του παρθένου περιβάλλοντος της ηπείρου για τις μελλοντικές γενιές.