Ηνωμένες Πολιτείες
Αναδυόμενο από τα παγωμένα νερά της Θάλασσας Μπέρινγκ, 300 μίλια βόρεια της αλυσίδας των Αλεούτιων και πιο κοντά στη Ρωσία παρά στην ηπειρωτική Αλάσκα, το Νησί του Αγίου Παύλου είναι ένας από τους πιο απομακρυσμένους κατοικημένους τόπους στις Ηνωμένες Πολιτείες και ένας από τους πιο εξαιρετικούς προορισμούς άγριας ζωής στο Βόρειο Ημισφαίριο. Αυτό το ηφαιστειακό νησί, το μεγαλύτερο της ομάδας Πρίμπιλοφ, φιλοξενεί μια κοινότητα περίπου 450 ατόμων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους — κυρίως Αλεούτ (Unangan) — και στεγάζει τη μεγαλύτερη αποικία βόρειων θαλάσσιων λεοπαρδάλεων στον κόσμο, μαζί με αποικίες θαλασσοπουλιών εντυπωσιακής έκτασης.
Η ιστορία του νησιού είναι αλληλένδετη με την εκμετάλλευση και την επιβίωση. Οι Ρώσοι έμποροι γούνας ανακάλυψαν τα Πρίμπιλοφ το 1786 και άμεσα ξεκίνησαν τη συστηματική συλλογή γούνας από τις θαλάσσιες λεοπαρδάλεις, υποδουλώνοντας τους Αλεούτ κυνηγούς και τις οικογένειές τους για να πραγματοποιήσουν τη σφαγή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κληρονόμησαν αυτή τη σκοτεινή επιχείρηση με την αγορά της Αλάσκας το 1867, και το εμπορικό κυνήγι συνεχίστηκε μέχρι το 1984. Σήμερα, οι θαλάσσιες λεοπαρδάλεις έχουν ανακάμψει εντυπωσιακά — περίπου ένα εκατομμύριο ζώα επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι για να ζευγαρώσουν στις βραχώδεις παραλίες, δημιουργώντας ένα θέαμα άγριας ζωής που συναγωνίζεται σε κλίμακα και ένταση τις μεγάλες μεταναστεύσεις της Ανατολικής Αφρικής.
Δεν υπάρχουν εστιατόρια στο Άγιο Παύλο με την παραδοσιακή έννοια, αλλά η σύνδεση της κοινότητας με τη θάλασσα προσφέρει τροφή εξαιρετικής ποιότητας. Χαλίμπουτ, μπακαλιάρος και σολομός αλιεύονται από τα γύρω νερά, ενώ ο βασιλικός καβούρι — ένας από τους καλύτερους στην Αλάσκα — ανασύρεται από τα βαθιά χαντάκια της Θάλασσας Μπέρινγκ κοντά. Η φώκια και το θαλάσσιο λιοντάρι, αν και δεν αλιεύονται πλέον εμπορικά, παραμένουν μέρος της παραδοσιακής διατροφής των Unangan. Οι επισκέπτες συνήθως τρώνε στο μικρό King Eider Hotel, τη μοναδική διαμονή στο νησί, όπου τα γεύματα περιλαμβάνουν τοπικά θαλασσινά, μαγειρεμένα με απλή αριστεία.
Πέρα από τις φώκιες, το Άγιο Παύλο αποτελεί έναν από τους κορυφαίους προορισμούς παρατήρησης πουλιών στη Βόρεια Αμερική. Έχουν καταγραφεί πάνω από 240 είδη, συμπεριλαμβανομένων πολυάριθμων ασιατικών μεταναστών που παρασύρθηκαν από τη θάλασσα του Μπέρινγκ — είδη που σπάνια ή ποτέ δεν έχουν παρατηρηθεί αλλού στη Βόρεια Αμερική. Οι επιβλητικοί γκρεμοί του Ridge Wall και του Reef Point φιλοξενούν εκατοντάδες χιλιάδες φωλιάζοντα θαλασσοπούλια: παχύρρευστα και κοινά murres, κόκκινοπρόσωπα κορμοράνια, κερατοειδείς και φουντωτοί puffins, καθώς και τη ενδημική φυλή Pribilof του χειμερινού wren. Η θέση του νησιού στον ασιατικο-αμερικανικό διάδρομο μετανάστευσης το καθιστά μαγνήτη για σπάνιους μεταναστευτικούς, και οι σοβαροί ορνιθολόγοι θεωρούν την επίσκεψη εδώ προσκύνημα.
Η Αγία Παύλος προσεγγίζεται με πτήσεις της PenAir από το Άνκορατζ (περίπου τέσσερις ώρες, με ενδιάμεση στάση στο Dutch Harbor) ή με περιστασιακά κρουαζιερόπλοια εξερεύνησης. Η περίοδος επίσκεψης διαρκεί από τα μέσα Μαΐου έως τα μέσα Σεπτεμβρίου, με τον Ιούλιο και τον Αύγουστο να προσφέρουν την κορύφωση της δραστηριότητας των θαλάσσιων λεοπαρδάλεων και τις καλύτερες ευκαιρίες για παρατήρηση πουλιών. Ο καιρός είναι σταθερά απαιτητικός — ομίχλη, άνεμος και ψυχρή βροχή αποτελούν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση, ενώ οι πτήσεις συχνά καθυστερούν ή ακυρώνονται. Οι επισκέπτες πρέπει να κλείνουν τη διαμονή τους πολύ νωρίτερα και να φτάνουν προετοιμασμένοι για συνθήκες που δοκιμάζουν τόσο την υπομονή όσο και την γκαρνταρόμπα. Ωστόσο, οι ανταμοιβές είναι ανάλογες της προσπάθειας: μια συνάντηση με την άγρια φύση σε μια κλίμακα που υπερβαίνει τη φαντασία.