Indonesia
Sa luntiang bulkanikong puso ng Gitnang Java, kung saan ang conical na tuktok ng Bundok Merapi ay nag-aapoy sa hilagang abot-tanaw at ang mga palayan ay bumababa sa mga burol sa mga talon ng jade-green, nakatayo ang Magelang sa heograpikal na sentro ng isa sa mga pinaka-mahalagang tanawin sa kultura sa mundo. Ang hindi kapansin-pansing lungsod ng Java na may 130,000 na naninirahan ay nagsisilbing pintuan patungo sa Borobudur — ang pinakamalaking templong Budista sa mundo at isa sa mga pinakamataas na tagumpay sa arkitektura ng sangkatauhan — habang nag-aalok ng sarili nitong mga gantimpala ng kulturang Javanese, lutuing Javanese, at ang mapagnilay-nilay na kagandahan ng bulkanikong loob ng Java.
Ang Borobudur, na matatagpuan pitong kilometro hilagang-kanluran ng Magelang, ay hindi nangangailangan ng mga superlative upang itaguyod ang kahalagahan nito — ito ay isa lamang sa mga pinaka-ordinaryong estruktura na itinayo ng mga kamay ng tao. Itinayo noong ika-9 na siglo sa ilalim ng dinastiyang Sailendra, ang napakalaking templong may hugis mandala ay binubuo ng siyam na nakasalansan na plataporma — anim na parisukat at tatlong bilog — na tinatampukan ng isang sentrong dome, at pinalamutian ng 2,672 indibidwal na relief panel at 504 na estatwa ng Buddha. Ang landas ng mga peregrino ay paikot na umaakyat sa mas lalim na antas ng kosmolohiyang Budista, mula sa mundong puno ng pagnanasa sa ibaba hanggang sa walang anyong kaharian ng nirvana sa tuktok. Sa pagsikat ng araw, habang ang ulap ay umaakyat mula sa mga nakapaligid na taniman ng niyog at ang mga bulkanikong tuktok ay lumilitaw mula sa ulap, ang Borobudur ay nakakamit ang isang kagandahan na lumalapit sa transendental.
Ang lutuing Magelang at Central Java ay isa sa mga pinakapinong rehiyonal na tradisyon ng Indonesia. Ang Nasi goreng Magelang — ang lokal na bersyon ng pambansang ulam ng Indonesia — ay nagtatampok ng natatanging madilim, matamis na toyo at pinalamutian ng mga atsarang gulay at kerupuk. Ang Soto ayam, ang mabangong sabaw ng manok na tinimplahan ng luyang dilaw, tanglad, at dayap, ay umabot sa partikular na kahusayan sa mga warung ng rehiyon (mga kainan sa tabi ng kalsada). Ang Getuk, isang matamis na meryenda na gawa sa pinasingawang cassava na hinaluan ng niyog at asukal, ay kumakatawan sa talento ng mga Javanese sa paglikha ng mga simpleng sangkap sa isang tunay na masarap na pagkain. Ang malakas, matamis na kape ng Javanese, na inihahain sa maliliit na baso nang walang gatas, ay nagbibigay ng kinakailangang lakas para sa mga pagbisita sa templo sa madaling araw.
Sa kabila ng Borobudur, ang nakapaligid na tanawin ay nag-aanyaya ng pagtuklas. Ang mga templo ng Mendut at Pawon, mas maliliit na santwaryo ng Budismo sa kahabaan ng sinaunang ruta ng mga peregrino patungo sa Borobudur, ay naglalaman ng ilan sa mga pinakamagandang ukit sa bato sa Timog-Silangang Asya. Ang kumplekso ng templo ng Prambanan — isang Hindu na katapat ng Borobudur, ang mga nagtataasang tore nito ay nakatalaga kay Shiva, Vishnu, at Brahma — ay matatagpuan isang oras sa silangan malapit sa Yogyakarta. Ang mga bulkanikong tanawin ng Dieng Plateau, dalawang oras sa hilaga, ay nag-aalok ng isang kakaibang lupain ng mga lawa ng asupre, umaagos na fumaroles, at mga sinaunang templo ng Hindu sa taas na 2,000 metro.
Ang Magelang ay madaling maabot mula sa Yogyakarta (humigit-kumulang isang oras sa sasakyan o bus) at mula sa Semarang (1.5 oras). Ang parehong mga lungsod ay may mga internasyonal at lokal na flight. Ang pinakamainam na oras upang bisitahin ang Borobudur ay sa pagsikat ng araw (pagsasara mula 4:30 AM), kapag ang templo ay lumilitaw mula sa umagang hamog sa isang tanawin na umaakit sa mga photographer at peregrino sa pantay na sukat. Ang tuyo na panahon mula Abril hanggang Oktubre ay nag-aalok ng pinaka-maaasahang kondisyon, bagaman ang templo ay maaaring bisitahin sa buong taon. Ang panahon ng pag-ulan (Nobyembre-Marso) ay nagdadala ng mga pag-ulan sa hapon ngunit nag-aalok din ng mas luntiang vegetasyon at mas kaunting turista.