Italy
Ang Ragusa ay isang lungsod na itinayo ng dalawang beses. Matapos ang isang nakapipinsalang lindol na nagwasak sa malaking bahagi ng timog-silangang Sicily noong 1693, na kumitil ng mahigit animnapung libong tao, ang mga nakaligtas sa Ragusa ay nahati sa dalawang pangkat: ang mga nagpatuloy sa muling pagtatayo sa orihinal na lugar sa tuktok ng burol (ngayon ay Ragusa Ibla) at ang mga nagsimula ng panibago sa katabing bulubundukin (ngayon ay Ragusa Superiore). Ang resulta ay isang lungsod na puno ng kahanga-hangang visual na drama—dalawang sentro ng lungsod na konektado ng isang matarik, paikot-ikot na hagdang-bato at isang tulay, bawat isa ay pinalamutian ng mga Baroque na simbahan at palasyo na kumakatawan sa pinakamagandang pagsibol ng Sicilian Late Baroque na arkitektura. Kinilala ng UNESCO ang buong Val di Noto Baroque ensemble, kasama ang Ragusa, bilang isang Pook ng Pandaigdigang Pamana noong 2002.
Ang Ragusa Ibla, ang mas matanda at mas puno ng atmospera sa dalawa, ay isa sa mga pinakamagandang maliliit na bayan sa Italya. Ang paglapit mula sa Ragusa Superiore—bumababa sa hagdang Santa Maria delle Scale na may tanawin ng mga kupola, kampanaryo, at mga gintong bahay na gawa sa limestone ng Ibla na unti-unting lumalantad sa ibaba—ay isa sa mga dakilang pagsisiwalat sa paglalakbay sa Italya. Sa gitna ng Ibla, ang Katedral ni San Giorgio ay tumataas sa itaas ng isang monumental na hagdang-bato, ang nakabukang harapan nito—dinisenyo ni Rosario Gagliardi at natapos noong 1775—ay itinuturing na obra maestra ng Sicilian Baroque architecture. Ang mga kalye ng bayan ay isang kasiyahan na maglakbay nang walang tiyak na layunin: bawat liko ay nagbubunyag ng bagong simbahan, isang nakatagong hardin, isang palazzo na may mga balkonahe ng wrought-iron na sinusuportahan ng mga nakakatakot na estatwa ng bato, o isang munting piazza kung saan naglalaro ng baraha ang mga matatandang lalaki sa lilim.
Ang lutuing mula sa Ragusa ay sumasalamin sa kasaganaan ng agrikultura sa timog-silangang Sicily—isang rehiyon ng mga punong carob, mga olibo, at ang kesong Ragusano na ginagawa dito mula pa noong ikalabing-apat na siglo. Ang Ragusano DOP, isang rektanggulong kesong gatas ng baka na pinalamig sa mga likas na yungib, ay may iba't ibang lasa mula sa banayad at malambot kapag bata hanggang sa matalas at kristalino kapag matanda—isang maraming gamit na sangkap sa lokal na kusina at isang napakahusay na keso sa hapag. Ang rehiyon ay kilala rin sa kanyang tsokolate, partikular ang cioccolato modicano na ginawa sa kalapit na Modica gamit ang isang sinaunang teknik ng Aztec na dinala sa Sicily ng mga mananakop na Espanyol—isang butil-butil, matinding lasa ng tsokolate na hindi katulad ng anumang ginagawa sa ibang bahagi ng Europa. Ang mga lokal na restawran ay naghahain ng pasta na may sariwang ricotta at piniritong talong, kuneho na niluto gamit ang mga lokal na herbs, at ang pambihirang maliliit na kamatis ng Pachino, na nagkokontrata ng sikat ng Sicilian sa bawat matamis at matinding kagat.
Sa kabila ng bayan, ang lalawigan ng Ragusa ay nag-aalok ng iba't ibang karanasan. Ang mga Baroque na lungsod ng Modica, Scicli, at Noto—na lahat ay madaling mapuntahan sa pamamagitan ng sasakyan—ay bumubuo ng isang konstelasyon ng mga obra maestra ng arkitektura na sama-samang bumubuo sa isa sa pinakamalaking konsentrasyon ng sining Baroque sa buong mundo. Ang mga tagahanga ng Italian television series na Inspector Montalbano ay makikilala ang Ragusa Ibla at ang mga nakapaligid na tanawin bilang mga lokasyon ng mga pakikipagsapalaran ng minamahal na detektib. Ang baybayin sa timog ng Ragusa ay nag-aalok ng mga dalampasigan na kabilang sa pinakamaganda sa Sicily: ang Marina di Ragusa ay nag-aalok ng masiglang atmospera ng resort, habang ang Riserva Naturale della Foce del Fiume Irminio ay nagpapanatili ng mga buhangin na burol, mga wetlands, at isang ligaw na dalampasigan na tila hindi nahawakan ng panahon.
Ang Ragusa ay madaling ma-access mula sa paliparan ng Catania (siyamnapung minuto) at maaaring isama sa mga itinerary ng cruise sa baybayin ng Sicily, karaniwang bilang isang excursion mula sa mga daungan ng Syracuse o Pozzallo. Ang pinakamainam na panahon upang bisitahin ay mula Abril hanggang Hunyo at Setyembre hanggang Oktubre, kapag ang klima ng Mediteraneo ay nagdadala ng mainit, maaraw na mga araw nang walang matinding init ng kalagitnaan ng tag-init. Ang Festa di San Giorgio sa Mayo ay pumupuno sa Ibla ng mga prusisyon, paputok, at sama-samang pagdiriwang. Ang mga gabi ng tag-init, kapag ang mga Baroque na fasada ay naiilawan at ang mga piazza ay napupuno ng mga kumakain, ay mahiwagang sa kabila ng init.