Liberia
Sa baybayin ng Atlantiko sa Kanlurang Africa, kung saan ang mga ilog ng Mesurado at St. Paul ay sumasalubong sa dagat sa gitna ng tanawin ng tropikal na vegetasyon at mga bumabagsak na kolonyal na arkitektura, ang Monrovia ay nakatayo bilang kabisera ng Liberia — isang bansa na itinatag noong 1847 ng mga dating pinahirapan na African American na naghangad na magtatag ng isang malayang republika sa kontinente ng kanilang mga ninuno. Pinangalanan sa pangalan ni Pangulong James Monroe, ang Monrovia ay sumasalamin sa isa sa mga pinaka-komplikado at pinagtatalunang eksperimento sa makabagong kasaysayan: ang muling pag-aayos ng mga African American sa Africa, at ang tensyon sa pagitan ng komunidad ng mga naninirahan at ng mga katutubong populasyon na huhubog sa kasaysayan ng Liberia sa loob ng halos dalawang siglo.
Ang karakter ng Modernong Monrovia ay isa ng katatagan na umuusbong mula sa pagkawasak. Dalawang digmaang sibil mula 1989 hanggang 2003 ang nag-iwan ng imprastruktura ng lungsod sa ruinas, at ang epidemya ng Ebola noong 2014 ay nagdagdag ng isa pang antas ng trauma. Subalit, ang lungsod ay nagsimula nang muling bumangon na may enerhiya na sumasalamin sa determinasyon ng kanyang mga tao. Ang waterfront, na dati'y isang masiglang pook pangkalakalan, ay dahan-dahang bumabalik sa buhay. Ang Centennial Hall at ang Masonic Temple — parehong nagmula sa panahon ng Americo-Liberian — ay nananatiling mga monumento sa pamana ng mga naninirahan. Ang Providence Island, kung saan unang bumaba ang mga kolonisador noong 1822, ay nagbibigay ng isang mapagnilay-nilay na espasyo kung saan maaaring pag-isipan ang mga kumplikadong bahagi ng kasaysayan ng Liberia.
Ang kultura ng pagkain sa Liberia ay nag-aalok ng natatanging tradisyong kulinariya ng Kanlurang Africa. Ang Jollof rice, na inihanda sa istilong Liberian gamit ang mga lokal na pampalasa at langis ng palma, ay bahagyang naiiba mula sa mga katulad nito sa Kanlurang Africa. Ang Palava sauce — isang nilagang gawa sa mga gulay, langis ng palma, isda, at karne — ay itinuturing na pambansang ulam. Ang Fufu, na pinukpok na kasaba na sinasamahan ng mga sabaw at nilaga, ay nagbibigay ng starchy na batayan ng karamihan sa mga pagkain. Ang Country chop, isang termino para sa anumang pagkain na inihanda mula sa mga lokal na sangkap sa tradisyunal na istilo, ay maaaring magsama ng lahat mula sa tuyong isda hanggang sa karne ng gubat depende sa rehiyon at panahon. Ang pagkain ng Monrovia ay sumasalamin sa dual na pamana ng lungsod: ang mga ulam na dinala ng mga Amerikanong mananahan — tulad ng natatanging Liberian collard greens — ay nakalagay sa tabi ng mga katutubong resipe na mas nauna pa sa kolonya ng ilang siglo.
Ang nakapaligid na rehiyon ay nag-aalok ng mga natural at kultural na karanasan na nagpapalawak sa pagbisita sa Monrovia. Ang Kpatawee Waterfall, na matatagpuan sa Bong County sa hilagang-silangan ng kabisera, ay bumabagsak sa pamamagitan ng tropikal na gubat. Ang mga dalampasigan ng Robertsport, na nasa hilagang-kanluran sa kahabaan ng baybayin, ay nakakuha ng pandaigdigang pagkilala sa komunidad ng surfing dahil sa kanilang tuloy-tuloy at makapangyarihang alon. Ang Sapo National Park, sa timog-silangan ng Liberia, ay nagpoprotekta sa isa sa pinakamalaking natitirang bahagi ng pangunahing gubat sa Kanlurang Africa, tahanan ng mga elepanteng gubat, pygmy hippopotamuses, at chimpanzees. Ang mga plantasyon ng goma na itinatag ng Firestone noong dekada 1920 ay nagbibigay ng pananaw sa mga ekonomikong relasyon na humubog sa makabagong Liberia.
Ang Monrovia ay madaling maabot sa pamamagitan ng eroplano mula sa ilang mga lungsod sa Kanlurang Africa at Europa. Paminsan-minsan, isinasama ng mga cruise ship ang Monrovia sa mga itinerary ng baybayin ng Kanlurang Africa, na dumad dock sa Freeport. Ang pinakamainam na mga buwan upang bisitahin ay mula Nobyembre hanggang Abril, sa panahon ng tagtuyot, kung kailan ang mga kalsada ay mas madaling madaanan at ang mga aktibidad sa labas ay mas komportable. Ang panahon ng ulan mula Mayo hanggang Oktubre ay nagdadala ng matinding pag-ulan na maaaring magpahirap sa paglalakbay ngunit nagbubunga rin ng mga luntiang tanawin na naglalarawan sa tropikal na Kanlurang Africa. Dapat lapitan ng mga bisita ang Monrovia na may pag-unawa sa kumplikadong kasaysayan nito at may bukas na isipan upang maranasan ang isang lungsod na aktibong muling isinusulat ang sarili nitong kwento.