Canada
Radstock Bay, Devon Island: Expeditie naar het Grootste Onbewoonde Eiland ter Wereld
Radstock Bay snijdt in de zuidelijke kust van Devon Island in de Arctische Archipel van Canada en biedt een van de weinige beschutte ankerplaatsen op 's werelds grootste onbewoonde eiland. Devon Island — met een oppervlakte van ongeveer 55.000 vierkante kilometer, groter dan Zwitserland — ondersteunt geen permanente menselijke nederzetting, een onderscheid dat minder verrassend en meer begrijpelijk wordt op het moment dat je je ogen op het landschap richt: een uitgestrekte poolwoestijn waar ijskappen, kale grindvlaktes en verbrijzelde rotsen zich uitstrekken tot aan horizonten die lijken te behoren tot een andere planeet. NASA heeft Devon Island om deze reden gebruikt als een Mars-analoge locatie, waar astronauten worden getraind en apparatuur wordt getest op terrein dat dichter bij het oppervlak van de Rode Planeet komt dan waar ook op aarde.
De benadering van Radstock Bay onthult het geologische karakter van Devon Island met scherpe helderheid. De zuidkust van het eiland presenteert een reeks verhoogde stranden — oude kustlijnen die nu ver boven het huidige zeeniveau zijn verheven door post-glaciale rebound — die een trapvormig landschap van grindterrassen creëren, dat de langzame opkomst van het eiland uit de zee sinds de laatste IJstijd vastlegt. De baai zelf biedt relatieve bescherming tegen de stromingen en het ijs van Lancaster Sound, een van de belangrijkste waterwegen van de Northwest Passage, wiens historische betekenis als de meest begeerde route tussen de Atlantische en de Stille Oceaan elke aanlegplaats langs zijn lengte een kwaliteit van historische resonantie verleent. De kliffen die de baai flankeren tonen sedimentaire gesteentelagen die zich uitstrekken over honderden miljoenen jaren, hun fossielen — waaronder oude koraalriffen die zijn gevormd toen Devon Island tropische breedtegraden bezette — bieden een van de meest dramatische demonstraties van de geologie dat geografie tijdelijk is en klimaat veranderlijk.
De poolwoestijn ecologie van Devon Island, hoewel schijnbaar verlaten, ondersteunt leven dat zich heeft aangepast aan omstandigheden van buitengewone strengheid. Arctic papavers bloeien in beschutte holtes, hun gele bloemblaadjes volgen de zon door haar lage Arctische boog om de fotosynthetische mogelijkheden tijdens de korte zomer te maximaliseren. Paarse saxifrages, de eerste bloem die bloeit in de Arctische lente, kleven aan rotsachtige kieren waar het smeltwater van sneeuw een korte impuls van vocht biedt. Muskossen, die overlevenden uit het Tijdperk van IJs wiens harige vormen en gemeenschappelijke verdedigingsgedrag lijken te behoren tot het Pleistoceen in plaats van het heden, onderhouden kleine kuddes op de beperkte graslanden van Devon Island. Arctische hazen — groter dan hun gematigde neven, met een witte vacht die camouflage biedt tegen de sneeuw die goed in de zomer aanhoudt — verzamelen zich in groepen die tientallen kunnen tellen, waardoor een van de meest kenmerkende wildlife-taferelen van de Hoge Arctis ontstaat.
De Haughton Impactkrater, gelegen in het binnenland van Devon Island, voegt een dimensie van planetenwetenschap toe die het eiland onderscheidt van andere Arctische bestemmingen. Deze drieëntwintig kilometer brede krater, gevormd ongeveer negenendertig miljoen jaar geleden door een asteroïde-impact, is bestudeerd door wetenschappers die proberen de dynamiek van inslagen, de biologische kolonisatie van extreme omgevingen en de mogelijkheden voor soortgelijke processen op Mars te begrijpen. Het Haughton-Mars Project heeft de krater en zijn omgeving gebruikt als een trainingsgrond voor toekomstige Mars-missies, waarbij bewoningsmodules, rovers en levensondersteunende systemen zijn getest onder omstandigheden waarin de dunne lucht, extreme kou en onvruchtbaar terrein de dichtstbijzijnde aardse benadering van het Martiaanse oppervlak bieden.
Voor expeditievaartuigen die de Lancaster Sound doorkruisen — de belangrijkste oostelijke toegang tot de Northwest Passage — biedt Radstock Bay zowel een landingsplaats van oprechte wetenschappelijke interesse als een moment van contemplatie over de betekenis van leegte. Het gebrek aan menselijke bewoners op Devon Island is geen vergetelheid, maar een verklaring over de voorwaarden die nodig zijn om menselijk leven te ondersteunen — voorwaarden die met afnemende vrijgevigheid worden vervuld naarmate men noordwaarts beweegt door de Arctische Archipel. De ontmoetingen met wilde dieren hier, hoewel minder geconcentreerd dan op sommige Arctische locaties, hebben een kwaliteit van authenticiteit die voortkomt uit het observeren van soorten in werkelijk wilde omstandigheden: de muskusos die je vanaf een grindvlakte aankijkt, heeft nooit een voederstation gezien, de gierenvalk die van de klif boven jacht maakt, is nooit gerehabiliteerd. Radstock Bay reduceert reizen tot zijn essentie — jij, de Arctis, en de realisatie dat dit eiland niet leeg is, maar eerder vol van een soort betekenis die stilte en aandacht vereist om te kunnen waarnemen.