Paphos

Paphos ligt aan de zuidwestkust van Cyprus, een stad wiens archeologische rijkdom zo buitengewoon is dat UNESCO het gehele stadscentrum heeft ingeschreven als Werelderfgoed — een eer die doorgaans is voorbehouden aan individuele monumenten in plaats van levendige steden. De reden is eenvoudig: Paphos is al meer dan 4.000 jaar continu bewoond, en het archeologische bewijs dat zich onder zijn straten en rond zijn haven heeft opgehoopt, omvat vrijwel elke beschaving die het oostelijke Middellandse Zeegebied heeft gevormd. De stad is verdeeld in twee delen — Kato Paphos (Lagere Paphos), gegroepeerd rond de haven en het archeologische park, en Ktima (Hogere Paphos), het administratieve centrum op het plateau erboven — en samen vertellen ze een verhaal dat begint in de Bronstijd en tot het heden voortduurt.

Het Archeologisch Park van Paphos — de parel van het erfgoed — herbergt een reeks Romeinse villa's waarvan de vloermozaïeken tot de mooiste van de oostelijke Middellandse Zee behoren. Het Huis van Dionysus, het Huis van Theseus, het Huis van Aion en het Huis van Orpheus behouden mozaïekvloeren van buitengewone kunstzinnigheid, die mythologische scènes uitbeelden — Dionysus die op een luipaard rijdt, Theseus die de Minotaurus bevecht, Orpheus die de dieren betovert — in een techniek zo verfijnd dat de tesserae (kleine stenen en glazen blokjes) de illusie van schilderkunst creëren. Deze mozaïeken, daterend van de tweede tot de vijfde eeuw na Christus, werden per ongeluk ontdekt door een boer die zijn veld aan het ploegen was in 1962, en hun kwaliteit suggereert dat Paphos een stad van aanzienlijke rijkdom en verfijning was tijdens de Romeinse periode, toen het de hoofdstad van het hele eiland diende.

De culinaire tradities van Paphos weerspiegelen de positie van Cyprus op de kruispunten van de Griekse, Turkse en Levantijnse eetculturen. Meze — de schijnbaar eindeloze parade van kleine gerechten die de Cypriotische eetervaring vormt — omvat halloumi (de knapperige, grillbare kaas die de meest beroemde export van Cyprus is), sheftalia (gegrilde varkensworst gewikkeld in caulvet), koupepia (rijst- en vleesrolletjes gewikkeld in wijnbladeren), tahini, hummus en de octopus die in elke taverna aan de kust tot perfecte malsheid wordt gegrild. De dorpswijnen van het Paphos-district — geproduceerd uit inheemse variëteiten zoals Mavro en Xynisteri in dorpen die sinds de Bronstijd wijn maken — zijn bescheiden maar karaktervol. Commandaria, de amberkleurige dessertwijn die de Tempeliers naar hun commanderie in de bergen van Limassol noemden, claimt de oudste benoemde wijn ter wereld te zijn die nog steeds in productie is.

Buiten het archeologische park biedt Paphos een sterrenhemel van historische en natuurlijke attracties. De Koningsgraven — geen echte koninklijke graven, maar een aristocratische necropolis uit de Ptolemeïsche en Romeinse tijd — zijn uitgehouwen in het rotsachtige kustplateau ten noorden van de haven, hun ondergrondse kamers ondersteund door Dorische kolommen in een samensmelting van Egyptische en Griekse funeraire architectuur. Het havenfort, oorspronkelijk een Byzantijns kasteel dat werd herbouwd door de Lusignans en later door de Ottomanen, bewaakt de kleine haven die het sociale centrum van Kato Paphos is. De Rots van Aphrodite (Petra tou Romiou), vijftien kilometer ten oosten van de stad langs de kustweg, is de legendarische geboorteplaats van de godin van de liefde — een dramatische zeestapel die oprijst uit de branding in een samenstelling van zo'n fotogenieke schoonheid dat het lijkt te zijn gechoreografeerd voor het tijdperk van Instagram.

Paphos wordt bediend door de internationale luchthaven van Paphos, met directe vluchten vanuit heel Europa, en door cruiseschepen die aanleggen in de commerciële haven (shuttlebussen verbinden met het archeologisch park en het havengebied). De stad is compact en wandelbaar, met de belangrijkste attracties geconcentreerd in het havengebied en het archeologisch park. Het klimaat is mediterraan — hete, droge zomers en milde, af en toe regenachtige winters. De beste maanden om te bezoeken zijn maart tot mei en september tot november, wanneer de temperaturen comfortabel zijn voor het verkennen van de archeologische sites en de zee warm genoeg is om in te zwemmen. De zomermaanden van juni tot augustus brengen intense hitte (35°C+) die het verkennen in de buitenlucht uitdagend kan maken tijdens het midden van de dag.