Frans-Polynesië
In de afgelegen noordelijke Marquesaseilanden van Frans-Polynesië ligt het dorp Hatiheu in een van de meest dramatisch mooie baaien van de Stille Oceaan — een diepe, amfitheatervormige inham, omringd door basaltspitsen en kathedraalachtige pieken bedekt met smaragdgroene vegetatie. Met minder dan driehonderd inwoners behoudt Hatiheu een levenswijze die minder is veranderd dan bijna overal in Polynesië, met zijn met stenen geplaveide ceremoniële platforms (tohua en me'ae) die tot de meest indrukwekkende pre-Europese archeologische sites in het gehele Stille Oceaangebied behoren.
De Marquesas nemen een unieke plaats in binnen de Polynesische geschiedenis. Dit waren de eilanden van waaruit oude navigators hun buitengewone open-ocean reizen van kolonisatie lanceerden — oostwaarts naar Paaseiland, noordwaarts naar Hawaii, en zuidwestwaarts naar Nieuw-Zeeland — waarmee zij de uitgestrekte Polynesische Driehoek vestigden, die een van de grootste prestaties van menselijke exploratie vertegenwoordigt. De archeologische sites van Hatiheu, waaronder de magnifieke Hikokua tohua en de Kamuihei me'ae met zijn torenhoge banyanbomen en gebeeldhouwde tiki-figuren, getuigen van een beschaving van aanzienlijke verfijning die hier meer dan duizend jaar bloeide voordat de Europese contacten de bevolking verwoestten door geïntroduceerde ziekten.
Het landschap rondom Hatiheu is de Marquesaanse natuur op haar meest intense. Watervallen storten naar beneden van duizend meter hoge kliffen in valleien vol tropische vegetatie — broodvrucht, kokosnoot, mango en de heilige tamanu-bomen die de Marquesanen al eeuwenlang gebruiken om kano's te bouwen en de verfijnde tiki-figuren te snijden waarvoor de eilanden beroemd zijn. De baai zelf biedt de mogelijkheid om te zwemmen in warm, helder water, terwijl de beboste heuvels wilde paarden, geiten en de kenmerkende Marquesaanse grondduif herbergen. De afwezigheid van een koraalrif — ongebruikelijk in Polynesië — geeft de kustlijn een rauwer, dramatischer karakter dan de zachte lagunes van Tahiti of Bora Bora.
De Marquesaanse keuken is robuust en diep verbonden met het land en de zee. Het traditionele umu (aardeoven) feest — waarbij varkensvlees, broodvruchten, taro en bananen in bladeren worden gewikkeld en langzaam worden gekookt boven hete stenen — blijft het middelpunt van gemeenschapsvieringen. Rauwe visbereidingen, waaronder poisson cru gemarineerd in limoen en kokosmelk, zijn dagelijkse basisvoedsel. De geitenpopulatie van het eiland, afstammend van dieren die door vroege Europese bezoekers zijn geïntroduceerd, levert vlees dat voorkomt in geurige stoofschotels. Broodvrucht, bereid op tientallen manieren — geroosterd, gebakken, gefermenteerd, tot poi gestampt — is de levensader van de Marquesanen.
Hatiheu is bereikbaar via de weg vanuit de belangrijkste nederzetting van Nuku Hiva, Taiohae (ongeveer negentig minuten over bergwegen) of per Zodiac-landing vanaf expeditiecruiseschepen die voor anker liggen in de baai. De Marquesas worden bediend door Air Tahiti-vluchten vanuit Papeete en door de Aranui 5, een gecombineerde passagiers- en vrachtschip dat de levensader van de eilanden blijft. De beste bezoektijd is van juli tot december, wanneer drogere omstandigheden heersen, hoewel het tropische klimaat het hele jaar door aangenaam is. Hatiheu biedt iets dat steeds zeldzamer wordt in het moderne Pacifische gebied — een ontmoeting met de Polynesische cultuur in een omgeving van oervaderlijke natuurlijke grandeur, niet aangetast door resortontwikkeling of toeristische infrastructuur.