Agia Anna

Agia Anna is een van de stille meesterwerken van de Egeïsche Zee — een slanke halve maan van gouden zand aan de westkust van Naxos, die consequent tot de mooiste stranden van Griekenland behoort, maar een loom, ongehaast gevoel behoudt dat de bekendere Cycladische eilanden decennia geleden verloren zijn. Genoemd naar de kleine, witgekalkte kapel van Sint Anna die uitkijkt over het zuidelijke uiteinde, is dit strand de distillatie van alles wat de Griekse eilanddroom belooft: kristalhelder turquoise water, fijn zand dat onder je voeten knispert, en een achtergrond van lage duinen gekroond met cederbomen.

Naxos zelf is het grootste en meest vruchtbare van de Cycladische eilanden, en zijn karakter verschilt merkbaar van de vulkanische soberheid van Santorini of de op het nachtleven gerichte energie van Mykonos. Dit is een agrarisch eiland waar al sinds de oudheid marmer wordt gewonnen, waar het Venetiaanse hertogdom van de Archipel een middeleeuws kasteel op een heuvel in de hoofdplaats heeft achtergelaten, en waar dorpen in het bergachtige binnenland aardappelen, citrusvruchten en de kenmerkende likeur van het eiland — Kitron, gedistilleerd uit de bladeren van de citroenboom in een proces dat al meer dan een eeuw onveranderd is — produceren.

De culinaire scene in Agia Anna weerspiegelt deze overvloed. Strandtavernes serveren gegrilde octopus, gedroogd aan lijnen in de zoute lucht, langzaam gekookte geitenstoofpot rijk aan rode wijn en uien, en de beroemde Graviera kaas van het eiland — een harde, nootachtige variant, gerijpt in grotten en gecombineerd met tijmhoning en walnoten. Verse vis, enkele uren eerder gevangen in de Egeïsche Zee, arriveert op tafel, eenvoudig gegrild met olijfolie en citroen. Een koud glas Assyrtiko wijn, boterdroog en mineraal, maakt het plaatje compleet.

Buiten het strand beloont Naxos de ontdekkingsreiziger. De Portara — het enorme marmeren deurkozijn van een onafgebouwd tempel voor Apollo uit de zesde eeuw voor Christus — staat op een via een dam verbonden eilandje bij de ingang van de haven van Naxos-stad, misschien wel de meest iconische oude ruïne in de Cycladen. De binnenlandse dorpen Halki, Filoti en Apiranthos bewaren middeleeuwse Venetiaanse torenhuizen, Byzantijnse kerken met originele fresco's, en marmeren straatjes die weerklinken met een gevoel van ongestoorde tijd. De berg Zas, met 1.004 meter de hoogste piek van de Cycladen, biedt uitdagende wandelingen met uitzicht over een dozijn eilanden.

Cruiseschepen ankeren doorgaans voor de kust van Naxos Stad, waar tenders passagiers naar de haven brengen. Van daaruit is Agia Anna een korte taxi- of busrit naar het zuiden langs de kustweg. Het strand biedt ligbedverhuur, verschillende tavernes en watersportaanbieders, maar blijft gelukkig vrij van hoogbouw. De ideale bezoekperiode is van mei tot oktober, met juli en augustus die de warmste zwemomstandigheden bieden en september rustige stranden en gouden namiddaglicht. Agia Anna herinnert ons eraan dat de mooiste stranden niet per se de bekendste hoeven te zijn — alleen de meest genereuze in hun schoonheid.