Carloforte, Sardinië - Italië

Carloforte is een van de meest betoverende anomalieën van Italië — een Ligurische stad die is getransplanteerd naar een Sardijns eiland, waar de lokale bevolking een achttiende-eeuws Genuese dialect spreekt, de architectuur zou kunnen doorgaan voor een hoekje van de Italiaanse Rivièra, en de jaarlijkse mattanza tonijnjacht een traditie behoudt die teruggaat tot de Arabische bezetting van de westelijke Middellandse Zee. De enige stad op het Isola di San Pietro, voor de zuidwestkust van Sardinië, werd in 1738 gesticht door een gemeenschap van Ligurische koraalvissers die twee eeuwen op het Tunesische eiland Tabarka hadden gewoond voordat ze onder de Savoyse kroon toevlucht zochten.

Deze ongebruikelijke geschiedenis heeft een stad van onderscheidend karakter voortgebracht. De waterkant, omzoomd door hoge, smalle huizen geschilderd in de Ligurische palet van oker, terracotta en zeegroene tinten, kronkelt rond een haven waar vissersboten nog steeds in aantal overwegen op plezierjachten. De straten achter de haven stijgen steil door booggangen en onder doorgangen die doen denken aan de caruggi van Genua, en openen af en toe op kleine piazza's waar oudere mannen kaarten spelen onder potten met geraniums. Het algehele effect is dat van een kleine, trotse gemeenschap die haar identiteit door drie eeuwen en twee zeeën heen heeft behouden.

Het voedsel van Carloforte is een openbaring. De mattanza — de traditionele jacht op de blauwvintonijn die eind mei en begin juni wordt gehouden — wordt hier sinds de Arabische tijd beoefend, en tonijn verschijnt in elke denkbare bereiding: rauw als carpaccio, gezouten als bottarga (gedroogde tonijnkuit), gestoofd in de Carlofortino casca (een couscous die de Noord-Afrikaanse wortels van de stad onthult), en eenvoudig gegrild met lokale olijfolie. Het jaarlijkse Girotonno-festival viert dit culinaire erfgoed met kookwedstrijden, proeverijen en culturele evenementen die bezoekers uit heel Sardinië en daarbuiten aantrekken.

Het eiland achter de stad biedt landschappen van ongenadige schoonheid. De westkust, geselen door de mistralwind, is een opeenvolging van dramatische zeekliffen, rotsbogen en zeestapels die broedhabitat bieden voor de zeldzame Eleonora's valk — San Pietro herbergt een van de belangrijkste broedkolonies van deze elegante roofvogel in de Middellandse Zee. De stranden aan de oostkant — La Caletta, Girin en Bobba — bieden beschut zwemmen in water van kristalhelderheid, omringd door mediterrane macchia die geurt naar mirte en jeneverbes.

Veerdiensten verbinden Carloforte met Portovesme op het Sardijnse vasteland en met Calasetta op het buureiland Sant'Antioco, waarbij beide overtochten ongeveer 30 minuten duren. Kleine cruiseschepen en expeditievaartuigen kunnen in de haven aanmeren, met tenderdiensten naar de stadskade. Het beste seizoen om te bezoeken is van mei tot oktober, waarbij eind mei en juni de Girotonno-festival en de mogelijkheid om de mattanza te aanschouwen bieden. Carloforte is het bewijs dat de meest interessante plekken in Italië vaak de minst verwachte zijn — een Ligurisch-Tunesisch-Sardijnse hybride die nergens anders op aarde bestaat.