Lecce

In de zonovergoten hak van de Italiaanse laars, ver weg van de toeristische circuits van Rome, Florence en Venetië, kondigt Lecce zich aan als een van de grote architectonische onthullingen van Zuid-Europa. Deze stad met vijfenzestigduizend inwoners in het hart van Puglia staat bekend als de "Florence van het Zuiden" — een titel die, hoewel enigszins overwerkt, wordt verdiend door een buitengewone concentratie van barokke architectuur, uitgehouwen uit de lokale pietra leccese, een honinggouden kalksteen die zo zacht is wanneer deze wordt gewonnen dat ambachtslieden het kunnen bewerken als hout, maar die na verloop van tijd verhardt tot een oppervlak dat glanst als amber in de Mediterrane zon.

Het centro storico van Lecce is een meesterwerk van barokke weelde. De Basilica di Santa Croce, waarvan de façade meer dan een eeuw in beslag nam om te voltooien, is een uitbarsting van gebeeldhouwde cherubijnen, mythische beesten, bloemen en vruchten die minder op architectuur lijkt dan op een hallucinatie die in steen is vereeuwigd. De Piazza del Duomo — een omheinde plein dat toegankelijk is via smalle doorgangen die een theatrale onthulling creëren — herbergt de Kathedraal, het Bisschoppelijk Paleis en het Seminarie in een ensemble van theatrale grandeur. Elke kerk, palazzo en openbaar gebouw in de oude stad lijkt te wedijveren in een eeuwenlange wedstrijd van decoratieve uitvinding, waardoor Lecce een van de visueel meest intense kleine steden in Italië is.

Onder het barokke, Romeinse Lecce ligt een schat te wachten. Het Romeinse amfitheater van de stad, per toeval ontdekt in 1901 tijdens renovaties aan de centrale Piazza Sant'Oronzo, biedt plaats aan vijftienduizend bezoekers en herbergt nog steeds zomeroptredens. De Romeinse zuil in het midden van de piazza markeerde ooit het einde van de Via Appia, de weg vanuit Rome. Het Faggiano Museum, een privéwoning waar restauratiewerkzaamheden per ongeluk laag na laag geschiedenis onthulden — middeleeuws, Romeins, Messapisch — tot aan het fundament, biedt een intieme en bijna komisch rijke archeologische ervaring.

De culinaire identiteit van Lecce is geworteld in de buitengewone agrarische overvloed van de Salento-regio. Puglia produceert meer olijfolie dan welke andere regio in Italië, en de lokale keuken — opgebouwd uit die olie, plus verse groenten, zeevruchten en handgemaakte pasta — behoort tot de meest bevredigende van het land. Orecchiette met raapgroenten, rustico leccese (bladerdeeg gevuld met mozzarella, tomaat en béchamel) en pasticciotto (een met room gevulde gebak dat het ochtendritueel van Lecce vormt) vertegenwoordigen de lokale perfectie. Het omliggende platteland, bedekt met oude olijfgaarden en wijngaarden die Negroamaro en Primitivo-wijnen produceren, nodigt uit tot verkenning.

Lecce is bereikbaar vanuit de cruisehavens van Brindisi (dertig minuten) of Bari (negentig minuten), en beschikt over een kleine luchthaven met verbindingen naar de belangrijkste Italiaanse steden. De stad laat zich het beste te voet verkennen — het centro storico is compact en autovrij, met nieuwe ontdekkingen om elke hoek. De optimale bezoekperiode is van april tot juni en van september tot oktober, wanneer de temperaturen aangenaam zijn en de stad minder druk is dan tijdens de Italiaanse zomervakantie in augustus. Lecce beloont de reiziger die naar het zuiden waagt — een stad van buitengewone schoonheid die, tegen alle verwachtingen in, verfrissend authentiek blijft.