Ravello

Op 350 meter boven de Amalfikust, op een bergterras dat lijkt te zweven tussen hemel en zee, betovert Ravello al sinds de 13e eeuw bezoekers. Het werd gesticht door de familie Rufolo — rijke kooplieden die handel dreven over de Middellandse Zee — die een paleis bouwde waarvan de tuinen Richard Wagner zo betoverden dat hij verklaarde: "De magische tuin van Klingsor is gevonden." Die tuin, die in terrassen van mediterrane dennen, rozen en blauwe regen naar een uitzicht op de Tyrreense Zee stroomt, zo uitgestrekt dat hij aan de randen kromt, werd de inspiratie voor het tweede bedrijf van Parsifal — en Ravello heeft nooit van dit compliment hersteld. Anderhalve eeuw later biedt het jaarlijkse Ravello Festival nog steeds uitvoeringen van Wagner op een openluchtplatform dat boven dezelfde afgrond hangt die de componist in extase bracht.

De stad zelf is onwaarschijnlijk verfijnd — een kleine constellatie van middeleeuwse palazzi, romaanse kerken en ambachtelijke werkplaatsen verbonden door stenen paden die zich een weg banen door citroenboomgaarden en pergola's bedekt met bougainvillea. De Duomo, opgericht in 1086 en gewijd aan de patroonheilige van de stad, San Pantaleone, herbergt een 13e-eeuwse ambo (pulpit) versierd met Perzisch geïnspireerde mozaïeken van vogels, leeuwen en pauwen in goud, blauw en groen — een van de meesterwerken van de middeleeuwse Zuid-Italiaanse kunst. De Villa Cimbrone, aan de oostelijke rand van de stad, culmineert in het Terras van de Oneindigheid — een belvedère omzoomd met 18e-eeuwse marmeren busten waar het uitzicht recht naar beneden in de kust duikt door lege lucht, een panorama dat Gore Vidal, die tientallen jaren in Ravello woonde, 'het mooiste ter wereld' noemde.

De restaurantscene van Ravello, hoewel noodzakelijk compact, bereikt een niveau van verfijning dat de lange associatie van de stad met kunstenaars, componisten en literaire figuren weerspiegelt. Lokale producten uit de terrasvormige tuinen — San Marzano-tomaten, buffelmozzarella uit de Lattari-bergen, citroenen ter grootte van softballs waarvan de schil alles van pasta tot gebak parfumeert — vormen de basis van een keuken die zowel diep traditioneel als subtiel elegant is. Scialatielli ai frutti di mare, verse platte pasta met schelpdieren, is een regionale klassieker, terwijl delizia al limone — een koepel van citroenweekcake gevuld met citroencrème — het meest geliefde dessert van de kust is. De lokale limoncello, gemaakt van de enorme sfusato amalfitano-citroenen die op elke terras groeien, drink je het beste koud op een tuinterras terwijl het avondlicht de zee van blauw naar koper verandert.

De positie van Ravello, hoog boven de kust, biedt een uitvalsbasis voor het verkennen van het hele Amalfi-schiereiland. De bergwegen die Ravello verbinden met Amalfi en Atrani dalen door haarspeldbochten die glimpsen bieden van de kust, ingekaderd door kastanjebomen en citroenbomen. De stad Amalfi zelf, ooit een maritieme republiek die rivaliseerde met Venetië, herbergt een Arabisch-Noormanse kathedraal en de oude papiermolens die het fijnste schrijfpapier in middeleeuws Europa produceerden. Positano, met zijn waterval van pastelgekleurde huizen die naar een strand van donker vulkanisch zand vallen, ligt verder naar het westen langs een weg van legendarische schoonheid en angst.

Ravello wordt bezocht door Tauck op Amalfi-kustroutes, meestal als een excursie vanuit Salerno of Napels. De meest betoverende tijd om te bezoeken is van eind mei tot juni, wanneer de blauwe regen in bloei staat, de citroenboomgaarden zwaar zijn van het fruit, en de uitvoeringen van het Ravello Festival beginnen op het klifpodium — of in september, wanneer de zomerse drukte is afgenomen en het Middellandse Zee-licht de gouden warmte aanneemt die de Amalfi-kust tot een van de meest geschilderde landschappen van Italië maakt.