Kiribati
In de noordelijke uithoeken van de Republiek Kiribati is het atol Butaritari een Pacifische anomalie — een eiland met ongebruikelijke neerslag, weelderige vegetatie en agrarische overvloed in een oceaanland waar de meeste atollen worstelen met droogte en dunne, onvruchtbare bodems. Historisch bekend als Makin (de naam die nog steeds wordt gebruikt voor zijn noordelijke eilandje), verwierf Butaritari grimmige faam tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de aanval van de Amerikaanse mariniers op Makin Atoll in 1942, en de daaropvolgende strijd van 1943, enkele van de hevigste gevechten in de Centrale Pacifische campagne markeerden.
Het karakter van Butaritari wordt gevormd door zijn uitzonderlijke vruchtbaarheid. In tegenstelling tot de meeste Kiribati-atollen ontvangt Butaritari voldoende neerslag om broodvruchtboomgaarden, bananenplantages en taro-putten te ondersteunen die voedsel produceren in hoeveelheden die onbekend zijn op de drogere atollen in het zuiden. Kokospalmen groeien met bijzondere kracht, en het copra (gedroogd kokosvlees) van het eiland is al lang zijn belangrijkste handelsgewassen. Het resulterende landschap is bijna jungleachtig — een opvallend contrast met de schaarse, door de wind geblazen vegetatie die typisch is voor de Pacifische atollen.
De geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in Butaritari is in het landschap geschreven. Japanse betonnen bunkers, gedeeltelijk overgroeid door tropische vegetatie, sieren de kustlijn. Het wrak van een landingsvaartuig ligt in de ondiepe lagune. Schaalkraters, nu verzacht door decennia van koraalzand, markeren het strand waar de mariniers aan land kwamen. Een eenvoudig monument nabij het hoofd dorp eert de gevallen van beide zijden — een herinnering dat dit vredige atol, voor een paar gewelddadige dagen, het centrum van wereldwijde militaire aandacht was.
De lagune van Butaritari is een van de grootste en meest beschutte in Kiribati, en biedt uitstekende omstandigheden voor zwemmen, kajakken en snorkelen. De rifpassages trekken pelagische vissen aan — tonijn, barracuda en rifhaaien — terwijl de binnenlagune gezonde koraalformaties ondersteunt en de kalme, warme wateren die van de Stille Oceaan atollen zo aantrekkelijke zwemomgevingen maken. Traditioneel zeilen met een outrigger kano, een vaardigheid die I-Kiribati zeelieden al millennia beoefenen, kan soms worden waargenomen en af en toe worden meegedaan.
Butaritari is bereikbaar via inter-eilandvluchten vanuit Tarawa, de hoofdstad van Kiribati (ongeveer een uur), of met de inter-eiland veerdienst die de Gilbert-eilanden met elkaar verbindt. Accommodatie is beperkt tot eenvoudige guesthouses. Het klimaat is het hele jaar door tropisch, met de droogste omstandigheden van juni tot oktober. Bezoekers dienen contant geld mee te nemen (er zijn geen geldautomaten), zonbescherming en een bereidheid om een levensritme te omarmen dat wordt bepaald door getijden, licht en de diep gemeenschappelijke sociale structuur van het dorpsleven in Kiribati.