Ile Aux Nattes

Île aux Nattes — znana w języku malgaskim jako Nosy Nato — unosi się tuż u wybrzeży południowego krańca Île Sainte-Marie niczym klejnot, który wypadł z kieszeni pirata. A piraci są tutaj kluczowym elementem: Île Sainte-Marie (Nosy Boraha) była jednym z najsłynniejszych schronień pirackich na Oceanie Indyjskim pod koniec XVII i na początku XVIII wieku, domem dla legendarnych postaci takich jak Kapitan Kidd, Thomas Tew oraz tajemnicza wspólnota Libertalia. Île aux Nattes, mająca zaledwie dwa kilometry szerokości, służyła jako miejsce kotwiczenia i wyciągania statków, gdzie jednostki były osadzane na mieliźnie i oczyszczane z muszli. Dziś piraci dawno zniknęli, ale ich dziedzictwo wciąż trwa w cmentarzu na Sainte-Marie oraz w romantycznej bezprawności wyspy, która wciąż nie ma samochodów, utwardzonych dróg, a podejście do pomiaru czasu sprawiłoby, że każdy szanujący się korsarz uśmiechnąłby się z uznaniem.

Dotarcie na Île aux Nattes wymaga brodzenia przez płytki kanał podczas odpływu lub skorzystania z pirogi — rzeźbionej drewnianej łodzi — podczas przypływu, a ten mały akt odłączenia od nowoczesnego świata nadaje ton wszystkiemu, co następuje. Wyspa to fantazja Robinsona Crusoe w tropikalnych barwach: palmy kokosowe pochylają się nad plażami z pudrowo-białym piaskiem, orchidee waniliowe wspinają się po pniach drzew ylang-ylang, a otaczająca rafa tworzy naturalny basen o turkusowej wodzie, ciepłej jak kąpiel. Nie ma tu kurortów, nie ma betonu — tylko garstka rodzinnych bungalowów zbudowanych z palmy podróżnej i ravenali, drzewa w kształcie wachlarza, które jest narodowym symbolem Madagaskaru, gdzie codzienny rytm dyktują przypływy i dostępność porannego połowu ryb.

Życie morskie otaczające Île aux Nattes jest niezwykle bogate jak na tak małą wyspę. Rafa tętni życiem, pełna motyli ryb, ryb anielskich oraz elektrycznie niebieskich rozgwiazd, które stały się nieoficjalnym maskotą wyspy. Między lipcem a wrześniem humbaki migrują z antarktycznych łowisk do tych ciepłych wód, aby rodzić i karmić swoje młode, a widok matki wieloryba skaczącej w kanale między wyspami — skok ważący 40 ton, który rozpryskuje wodę w powietrze — to jedno z wielkich spektakli dzikiej przyrody Oceanu Indyjskiego. Żółwie morskie składają jaja na spokojniejszych wschodnich plażach, a szczęśliwi nurkowie z rurką od czasu do czasu spotykają rekiny wielorybie pływające wzdłuż krawędzi rafy.

Tradycje kulinarne Madagaskaru, jedne z najbardziej charakterystycznych w Afryce, są pięknie reprezentowane na Île aux Nattes, mimo jego niewielkich rozmiarów. Ryż — vary po malgasku — stanowi podstawę każdego posiłku, serwowany z laoka (dodatkami), które mogą obejmować romazava (aromatyczny gulasz z wołowiny zebu, liściastych warzyw i imbiru), grillowaną homara kupowaną bezpośrednio od rybaków o świcie, lub ravitoto (liście manioku ubite z mlekiem kokosowym i wieprzowiną). Wanilia uprawiana na tych wyspach jest bez wątpienia jedną z najlepszych na świecie — wanilia Bourbon z północno-wschodniego wybrzeża Madagaskaru cieszy się międzynarodowym uznaniem — i pojawia się w wszystkim, od porannej kawy po kokosowy flan, który pełni rolę nieoficjalnego deseru wyspy. Rum infuzowany wanilią, liczi lub dzikim miodem, znany jako rhum arrangé, towarzyszy rytuałowi zachodu słońca na każdym tarasie bungalowu.

Île aux Nattes można osiągnąć za pomocą łodzi tender lub Zodiaków z statków wycieczkowych, które kotwiczą u wybrzeży Île Sainte-Marie, a pasażerowie lądują bezpośrednio na plaży. Najlepszy czas na wizytę to okres od lipca do października, który pokrywa się z porą suchą oraz migracją humbaków. Sezon deszczowy od stycznia do marca niesie ze sobą ryzyko cyklonów oraz intensywne opady deszczu, które mogą uczynić wyspę trudną do przemierzania. To miejsce dla tych, którzy luksus mierzą nie w liczbie nici, lecz w braku budzików — przestrzeń, w której najbardziej wymagającą decyzją dnia jest wybór, czy nurkować przed, czy po degustacji flanu kokosowego.