Reine

Reine: Klejnot Norweskich Wysp Lofotów

Reine to miejsce, które wydaje się niemal zbyt piękne, by było prawdziwe — maleńka wioska rybacka, licząca zaledwie trzysta dusz, rozsiana po serii skalistych wysepek u stóp wznoszących się granitowych szczytów, połączonych mostami łukowymi nad wodą tak krystalicznie czystą, że wydaje się oświetlona od spodu. Położona na wyspie Moskenesøya w archipelagu Lofotów, Reine jest osadą rybacką przynajmniej od czasów średniowiecza, kiedy to suszone na drewnianych rusztach w arktycznym wietrze dorsze — zwane stockfish — były najcenniejszym eksportem północnej Norwegii, handlowanym aż do Wenecji i Konstantynopola. Rorbuer, malowane na czerwono chaty rybackie, które zdobią port, pochodzą z tej tradycji i dziś służą jako nastrojowe zakwaterowanie dla odwiedzających, którzy przybywają w poszukiwaniu tego, co wielu uważa za najbardziej spektakularne nadmorskie krajobrazy w Europie.

Charakter Reine jest nierozerwalnie związany z jego krajobrazem. Wioska znajduje się u podnóża Reinebringen, szczytu, który wznosi się stromo na ponad czterysta metrów i oferuje, z jego szczytu, widok, który określany jest jako najpiękniejszy w Norwegii — niemal powietrzną perspektywę na jadeitowo-zielony fiord, rozsiane rorbuer oraz poszarpaną ścianę górską, która ciągnie się na południe w kierunku Å. Światło na tej szerokości geograficznej — sześćdziesiąt osiem stopni na północ, daleko powyżej koła podbiegunowego — dokonuje codziennych cudów: latem, słońce o północy kąpie szczyty w złotym blasku, który utrzymuje się przez małe godziny, podczas gdy zima przynosi tańcząca nad głowami zorza polarną. Jakość tego światła przyciągała artystów i fotografów od lat 80. XIX wieku, a mała galeria sztuki w Centrum Kultury w Reine podtrzymuje tradycję malarstwa krajobrazowego, która sięga pokoleń.

Kuchnia Reine i Wysp Lofotów, jak można się spodziewać, jest zdominowana przez morze. Sezon połowu dorsza — sezon skrei — trwa od stycznia do kwietnia, kiedy to ogromne ławice dorsza arktycznego migrują na południe z Morza Barentsa, aby złożyć ikrę w ocieplających się wodach Prądu Zatokowego wokół Lofotów. To ryba, która zbudowała Bergen, karmiła katolicką Europę w czasie Wielkiego Postu i pozostaje centralnym elementem norweskiej tożsamości. W Reine serwuje się ją na wszelkie sposoby: smażoną jako fiskekaker, suszoną jako stockfish, gotowaną w maśle lub po prostu grillowaną nad otwartym ogniem. Gammelost, tradycyjny mocny ser zachodniej Norwegii, pojawia się obok płaskiego chleba lefse i dżemu z maliny moroszki. Anita's Sjømat, rybny sklep i kawiarnia przy porcie, serwuje to, co może być najlepszą zupą rybną na norweskim wybrzeżu — kremową, bogatą w krewetki i łososia, podawaną z świeżo pieczonym chlebem, który sam w sobie uzasadnia tę podróż.

Poza wioską, krajobraz Moskenesøya oferuje wędrówki o niezwykłej jakości. Szlak na Reinebringen, niedawno udoskonalony o kamienną klatkę schodową zbudowaną przez Szerpów, jest najsłynniejszym spacerem, ale dłuższe wędrówki na plażę Bunes i plażę Horseid — dostępne jedynie pieszo lub łodzią — prowadzą do odcinków białego piasku otoczonych pionowymi ścianami górskimi, które przypominają coś z powieści fantastycznej, a nie subarktycznego krajobrazu. Maelstrom — legendarny wir Moskstraumen w cieśninie na południe od Reine — zainspirował Edgara Allana Poe i Jules'a Verne'a, a wycieczki łodzią z wioski oferują bezpieczny podgląd potężnych prądów przypływowych, które go tworzą. Wędkarska wioska Å, na samym końcu drogi, mieści Norweskie Muzeum Wsi Rybnej oraz Muzeum Suszonej Ryb, oba niezbędne do zrozumienia ekonomicznej i kulturowej historii archipelagu.

Aurora Expeditions, HX Expeditions oraz Hurtigruten uwzględniają Reine i Wyspy Lofoty w swoich norweskich trasach wybrzeżowych. Dostęp odbywa się zazwyczaj za pomocą tenderów, małych łodzi, które wplatają się między rorbuer, aby dowieźć pasażerów do portu. Dla podróżnych, którzy żeglowali po bardziej uczęszczanych norweskich fiordach, Lofoty stanowią zupełnie inny porządek doświadczeń — dzikszy, bardziej odległy, a ich piękno jest tak ekstremalne, że pierwsi odwiedzający często opisują je jako przytłaczające. Od czerwca do sierpnia oferują one słońce o północy i doskonałe warunki do wędrówek, podczas gdy od końca września do marca pojawiają się zorze polarne oraz dramatyczne zimowe burze, które odsłaniają pełny, nieokiełznany charakter Lofotów.