Saint-Pierre i Miquelon, Kanada

Saint Pierre i Miquelon to ostatni przyczółek Francji w Ameryce Północnej — maleńkie archipelag ośmiu wysp, zaledwie dwadzieścia pięć kilometrów od wybrzeża Nowej Fundlandii, które powiewa trójkolorową flagą, używa euro i serwuje croissanty oraz crêpes z akcentem, który mógłby przypłynąć prosto z Bretanii. Ten nieprawdopodobny relikt niegdyś rozległego francuskiego imperium w Ameryce Północnej ma zaledwie 6 000 mieszkańców, a mimo to utrzymuje własnego prefekta, własną żandarmerię oraz tożsamość kulturową tak zdecydowanie francuską, że przejście z Nowej Fundlandii wydaje się mniej skokiem między wyspami, a bardziej teleportacją.

Miasto Saint-Pierre, stolica archipelagu, to urokliwy miszmasz jaskrawo pomalowanych drewnianych domów, wąskich uliczek i bistro nadbrzeżnych, które mogłyby uchodzić za wioskę rybacką w Normandii, gdyby nie mgła, góry lodowe i łodzie rybackie z Grand Banks przy nabrzeżu. Muzeum Héritage opowiada historię najbardziej kolorowego rozdziału wysp: prohibicji, kiedy Saint-Pierre stało się miejscem dla ogromnej operacji przemycania rumu, która zaopatrywała w nielegalny alkohol wschodnie Stany Zjednoczone. Krąży plotka, że sam Al Capone odwiedzał tę wyspę, a magazyny wyspy przechowywały miliony butelek kanadyjskiej whisky i francuskich win, przeznaczonych dla spragnionych amerykańskich speakeasies.

Kuchnia Saint-Pierre i Miquelon jest zdecydowanie francuska, dostosowana do zimnych wód i surowego klimatu północnego Atlantyku. Świeży dorsz, niegdyś fundament gospodarki wysp i powód, dla którego Francja utrzymywała tu swoją obecność, pozostaje centralnym punktem menu — przygotowywany jako brandade, w bouillabaisse, lub po prostu smażony na patelni z beurre blanc. Jagnięcina z wietrznych pastwisk Miquelon ceniona jest za swój delikatny, słony smak powietrza. Francuskie piekarnie produkują bagietki, pain au chocolat oraz tarte aux pommes, bez których żadna francuska terytoria, nawet najbardziej odległe, nie wyobrażałaby sobie życia. Karty win w restauracjach Saint-Pierre czerpią z kontynentalnej Francji, a odpowiedni obiad trzydaniowy z karafką Bordeaux nie tylko jest dostępny, ale wręcz oczekiwany.

Naturalne otoczenie wysp jest surowe i piękne. Miquelon-Langlade, połączone piaszczystym istnmusem, oferuje dzikie krajobrazy torfowisk, wydm i nadmorskich nieużytków, gdzie swobodnie wędrują konie pochodzące z akadyjskiego rodu. Otaczające wody obfitują w życie morskie — wieloryby, foki i ptaki morskie gromadzą się w bogatych w składniki odżywcze wodach Grand Banks, a wycieczki łodzią z Saint-Pierre oferują możliwości obserwacji wielorybów i ptaków. Cmentarz na Île aux Marins, niegdyś osadzie rybackiej, obecnie niezamieszkanej, jest przejmującym pomnikiem pokoleń baskijskich, bretońskich i normańskich rybaków, którzy stracili życie na Grand Banks.

Oceania Cruises i Seabourn uwzględniają Saint Pierre i Miquelon w swoich trasach po Kanadzie i Nowej Anglii. Port wysp może pomieścić łodzie wycieczkowe, a kompaktowe miasteczko Saint-Pierre można łatwo zwiedzać pieszo. Najlepszy czas na wizytę to czerwiec do września, kiedy mgła ustępuje, odsłaniając piękno wysp, a tarasy bistro otwierają się na posiłki na świeżym powietrzu. Saint Pierre i Miquelon to miejsce, które nagradza ciekawość — miejsce, w którym Francja i Ameryka Północna zderzają się w najbardziej nieoczekiwany i zachwycający sposób.