Park Narodowy Wybrzeża Pembrokeshire

W dalekim południowo-zachodnim rogu Walii, gdzie Morze Celtyckie uderza o klify starożytnych skał prekambrijskich, Park Narodowy Wybrzeża Pembrokeshire rozciąga się na 186 mil jednych z najbardziej spektakularnych linii brzegowych w Europie. Ustanowiony w 1952 roku, pozostaje jedynym w Wielkiej Brytanii prawdziwie nadmorskim parkiem narodowym — ciągłym wstęgą ścieżek klifowych, ukrytych zatoczek, wysp u wybrzeża oraz piaszczystych plaż, które przyciągają zarówno średniowiecznych pielgrzymów zmierzających do St Davids, jak i nowoczesnych miłośników coasteeringu, rzucających się w Atlantyk z platform falowych. Geologiczna opowieść zapisana w tych klifach sięga ponad 500 milionów lat, od jednych z najstarszych skał w Walii po złożone i skręcone formacje, które sprawiają, że linia brzegowa jest żywym podręcznikiem nauk o Ziemi.

Charakter wybrzeża Pembrokeshire zmienia się dramatycznie z każdym przylądkiem. Północna część, wokół katedralnego miasta St Davids — najmniejszego miasta w Wielkiej Brytanii — oferuje krajobraz skalistych występów, malutkich portów i plaż surferskich, które są otoczone wydmami, gdzie przeważające wiatry zachodnie rzeźbią trawę marram w srebrne fale. Południowe wybrzeże, od Tenby do Stackpole, zachwyca łagodniejszym pięknem: wapienne klify pełne jaskiń, idealny półksiężyc zatoki Barafundle oraz stawy liliowe i wydmy Bosherston, które wydają się być wyjęte z obrazu przedrafaelitów. Pomiędzy nimi, dzikie przylądki wokół Marloes i wyspy Skomer oferują jedne z najlepszych w Wielkiej Brytanii miejsc do obserwacji ptaków morskich i ssaków morskich.

Jedzenie Pembrokeshire czerpie zarówno z morza, jak i z bogatych walijskich użytków rolnych, które przylegają do wybrzeża. Świeżo złowione homary i kraby z Pembrokeshire, przywożone do małych portów takich jak Porthgain i Solva, stanowią jedne z najlepszych skorupiaków na Wyspach Brytyjskich. Laverbread — jadalna alga zbierana z tych skał, wymieszana z płatkami owsianymi i smażona z boczkiem — to smak unikalny dla Walii. Scena kulinarna regionu rozkwitła w ostatnich latach: sery z farm, organiczna walijska jagnięcina oraz rzemieślnicze browary korzystające z lokalnej wody źródlanej ugruntowały pozycję Pembrokeshire jako poważnego celu gastronomicznego. The Shed w Porthgain, bistro nadbrzeżne serwujące dzisiejszy połów w zasięgu wzroku łodzi, które go przywiozły, uosabia kulinarną filozofię wybrzeża.

Wyspy przybrzeżne Pembrokeshire należą do największych skarbów dzikiej przyrody Wielkiej Brytanii. Wyspa Skomer, dostępna łodzią z Martin's Haven, jest domem jednej z największych kolonii burzyków manx w świecie oraz tętniącej życiem populacji atlantskich maskonurów, które można obserwować z bliska w okresie lęgowym. Wyspa Ramsey, położona niedaleko St Davids, jest siedzibą największej kolonii fok szarych w południowej Wielkiej Brytanii, podczas gdy Grassholm — widoczna jako biała plamka na horyzoncie — gości ponad 36 000 par głuptaków. Delfiny butlonose, morświny, a nawet sporadyczne ryby słoneczne i żółwie skórzaste są dostrzegane z nadmorskiej ścieżki przez całe lato.

Szlak Wybrzeża Pembrokeshire, biegnący wzdłuż całej długości parku narodowego, jest jednym z najlepszych długodystansowych szlaków w Wielkiej Brytanii, ale wybrzeże jest również dostępne w krótszych odcinkach dla odwiedzających na jeden dzień. Park najlepiej odkrywać między majem a wrześniem, kiedy na Skomer przebywają maskonury, dzikie kwiaty pokrywają klifowe szczyty, a morze jest najbardziej zachęcające do kąpieli i kajakarstwa. Pasażerowie rejsów zazwyczaj docierają do parku przez Milford Haven lub Fishguard, które stanowią doskonałe punkty wyjścia. Pogoda jest typowo walijska — zmienna i czasami dramatyczna — ale nagrody za jasny dzień na wybrzeżu Pembrokeshire, z promieniami słońca odbijającymi się od Atlantyku i ścieżką wzdłuż klifu rozciągającą się przed nami, należą do najwspanialszych doświadczeń, jakie można przeżyć na Wyspach Brytyjskich.